هوای تازه، بارش باران، لحظه های پاک، محیطی به غایت زنده و پویا،

 مهربانی خاک، جلوه رنگ و ...

هرآنچه از زیبایی تصور نمایی...

اینها بدون حضورت همچون اجزای یک تابلوی نقاشی است

 که من بیرون از صحنه به تماشای آن نشسته ام.

من ناظری بیش نیستم؛

چرا که ...

جای تو خالیست.

من تنها بار دو جفت چشم منتظررا بر دوش می کشم.

من تماشاچی بیش نیستم...

خسته و تا ابد چشم به راه...

از شهر های خاطره می آيی
از باغ های عشق
                      زيبايی نگاه تو           
ديريست
             بر ياس ها
باران روشنايی مهتاب است
بانوی مهربان
                          بانوی سال های پريشان            
تشویش بیکرانه رنج کدام عشق
                      در التهاب قلب تو مانده ست؟
ای خوب!
                با ما سخن بگوی!
اين کيست
              شعر شکوفه های جوان را
                     با جان بی قرار تو خوانده است؟
                             جانی که در قلمرو پائيز است
هربار
                  پر بارتر ز پيش گل آورده ست.
بانوی خاطره!
             بانوی سال های شب درد!
آواز پر نوازش کدامين
               در عطر خوابگونه گيسويت
                                                  خانه کرد
که اينگونه در صداقت آينه
                          گلخنده بلند رهايی
                                 از صبح چشم های تو جاريست؟
با رنج، زيستن
             با ياس ها زمانه زيبا را
                         چون رود، عاشقانه سرودن
       اين، اين در سرشت توست
                            وينگونه بی بهار، شکفتن
                                                  در سرنوشت توست

آنکه مي‌گويد دوستت مي دارم

خنياگر ِ غم‌گينيست

که آوازش را از دست داده است.



ای کاش عشق را

زبان ِ سخن بود



هزار کاکُلي شاد

در چشمان ِ توست

هزار قناری خاموش

در گلوی من.



عشق را

ای کاش زبان ِ سخن بود



آنکه مي ‌گويد دوستت مي ‌دارم

دل ِ اندُوه ‌گين ِ شبيست

که مهتاب ‌اش را مي‌جويد.



ای کاش عشق را

زبان ِ سخن بود



هزار آفتاب ِ خندان در خرام ِ توست

هزار ستاره گريان

در تمنای من.



عشق را

ای کاش زبان ِ سخن بود